ADI KONMAMIŞ ŞIİR

Saadet dolu yokluğun ötesinde
Bir düş işgal ediyor bitkin zihnimi
Elinde solmuş bir gül uzanıyorsun kumsalda
Deniz alabildiğine bulanık, düşler alabildiğine pejmürde

Yarısı yenmiş bir elma önünde
Rızkının peşinde karıncalara armağan ediyorsun
Müdana etmiyorlar ikramına
Yüz çevirip gidiyorlar sitemkâr bakışlarla

Uzanmış guruba bakıyorsun tebessümü arzulayan yüzünle
Hayatım da böyle işte sessizce batıyor
Kimseye ihtiyacım yok yalanıyla şahsi saadetini arıyorsun
Bir elinde yarısı okunmuş mektup
Tenezzül etmiyorsun kalanına

Ne cüretkâr satırlar bunlar
Ne haddine bir ömrü arzulamak birlikte
Savuruyorsun esen yelle birlikte
Geri dönüşü mümkün kâğıt parçasıyla
Bir nebze zarar da sen veriyorsun deryaya

Kucağında doğmamış tüm çocukların kundağı
Sallasan hayat bulacak
Söylesen yaratılışın ninnisini analar tekrar doğurgan olacak
Susuyorsun, sükûttan keyiflenerek

Bu dünyaya ne saçmalıktır bir can getirmek diyorsun
Sen de getirilmiş bir can olmana rağmen
Kaçıyorsun bu gerçeklikten
Gözünden zileşen bir damla yaş
Akıyor umarsızca yanaklarına

İşte bunlar
İşte bunlar diyorsun
Anamın ak sütü gibi helaldir bana
Mermer rengi tenin büzüşüyor
Damarların mora çalıp belirginleşiyor
Ellerin tutmaz, gözlerin görmez oluyor

Akmayan zaman, ipini koparıp kayıp gidiyor yaşam kaydırağından
Doğruluyorsun kumsalda, deryaya adımlıyorsun
Gark oluyorsun yaşam vadeden zerrelere
Hemdem oluyor, yekvücud oluyorsun

İşte o anda
Ömrühayatında ilk defa
O gurup vaktinde
Güzel oluyorsun.